मुइ : ओ दा तै कुला डिबालिमा बसिबरे कि पैरया हो ?
रम्वा दा : अला भौल्या अटिनजड़ा खोज्जारयू काथड़ा धुनाइ रिठा दाना सकिग्या रे, तुइ कति टाड़ा लागेइ कानैन मन्णी हालिबरे ?
मुइ : ओ दा घोगा दाना सकिरैथ्या अल्लेकि खानाइ केइ नाइथि रे तब गउँतिर झाइ बेसा खोजिलिउ भणि।
रम्वा दा : औन्नौ ब पुइ बस तमाख खानु रे एइ बेला का झाने है।
मुइ : तमाख खान्या मन त थ्यो रे झल पड्डु पसि गइ ।
रम्वा दा : द आइ तमाख खानु, पुरे तेरि बौजुखाइ मागिलैझालै अल्लेकि चाड़ एक नाली धुलो रे ।
मुइ : लौ पुइ दा
रम्वा दा : ल्हे सुल्पामा तमाख भर मुइ दुइ जड़ा खोजन्ज्या ।
मुइ : ल्यासपुइ तमाख
रम्वा दा : पुरे गाड़ा कन्सिउनी खुमट्या भोटो छ रे तैकी खल्डिउनी ठिन्क्या थैलो छ उतिउनी छ ।
मुइ : ओ दा आस पुइ तमाख भरिहाल्या ।
रम्वा दा : सिल्का पुइ ततिउनी ठिन्का लै झुलो लै होलो ।
मुइ : सापि का छ ब दा ।
रम्वा दा : अला भौल्या सापी त हराइ गै रे, है तै तेरी आड़पन्दीको चाल चिद्दैब
मुइ : लौ दा ल्हिय तमाख सिल्काइहाल्या रे ।
रम्वा दा : लौ ल्या पुइ । रात पड़िगै रे हिट घरखाइ झानु रे ।
बौजु : ओ गोसी आज त एइ झलपड्या का है आया ।
मुइ : ओ हो पुइला बौजु, आइगयू इसोइ कि गरु ।
रम्वा दा : गेदानी खाइनाइ केइ नाइथि भण्णाछ रे एइकी मन्णीका चालमाइ एकछाक धुलो बादिदे त ।
बौजु : ओहो लौ पुइ गोसी ल्यास तो मन्णी ।
रम्वा दा : छाँचीको पानीलै हालिदे एक कसिणामा ।
बौजु : ल्हिय गोसी लै झा पुइ ।
मुइ : लौ बौजु ऐल निसिझानौ बस हाँ दा ।
रम्वा दा : लौ भौल्या